Installation view, Base-Alpha gallery, back space. Murals, detail, 2009

 

While on a three-month artist in residency at RAID Projects in Los Angeles, Alexandra Crouwers went on a road-trip up North to visit Mount St. Helens. During this road-trip she drove by a village in a mountain range bordering the states of California and Oregon. This village was Dunsmuir.

Crouwers first noticed Dunsmuir on her way North, because the name sounded rather peculiar in comparison to all other, usually quite uplifting names of streets, bridges and towns in California.

On her way back South she again passed Dunsmuir, only this time she actually drove off the highway in order to find a gas-station. This visit of less then 5 minutes became the base for the exhibition ‘Dunsmuir’, referencing both temples and prehistoric painted caves, but also to Hollywood.

Solo exhibition with 3 inkjetprints, 7 murals, 1 animation projection (Dunsmuir, HD1080, 3’34”, colour/sound, 2009, soundtrack by John Barry), 1 seamless animation loop (Lunar Eclipse, HD1080, 15’00, colour/no sound, 2009)

About

‘Dunsmuir’ was the result of a road trip to Mount St. Helens during a three month residency in the summer of 2009 in Los Angeles (US). The starting point was a short story: an eye-witness report on an accidental passage of less than five minutes through the town of Dunsmuir in the mountains of northern California, set against the background of the dorment volcano Shasta.

The town of Dunsmuir triggered a chain of associations, linked to American cinema and the settings of Stephen King’s stories. The lack of ‘mystery’ in the sunlit city of Los Angeles (‘Tinseltown’) was countered by a dive into the occult, which became apparent in the back space.

The murals are designed with 3D-software and refer to temples and Upper Paleolithic cave paintings. The safelights are strategically placed to match the shadows in the murals. The exhibition was set up within the rules of storytelling: a start, middle and end. The visitor would enter in a ‘classical’ exhibition set up, and was guided through a wooden gate via the animation of Dunsmuir and murals into the back space.

This set became host to a performance-like intervention: the Dunsmuir performance night of February 2010. During this night improvisational and/or noise musicians would work from samples of the voice recording of the story of Dunsmuir, spoken by Ashley Poole – who was in Dunsmuir with me.

 

 

 

 

 

 

HD animation, text, 3’34”, sound/colour, 2009

An eye-witness report on an accidental passage of less than five minutes through the town of Dunsmuir in the mountains of northern California, set against the background of the dorment volcano Shasta.

Soundtrack: ‘Seance on a wet afternoon’ by John Barry.
Text: © Alexandra Crouwers, 2009
Thanks to Ashley A. Poole & Jeremy Oversier, Fonds BKVB Amsterdam, BKKC Tilburg and RAID Projects, Los Angeles.

I first took notice of the town of Dunsmuir right after I found out U HAUL is the biggest company to rent out trucks.
The last rays of sunlight softly stroked the two tops of Mount Shasta behind us, but the freeway was already covered in shadows and the pine trees surrounding us had already turned black. Above us, the late summer sky seemed to be stretched endlessly in all shades of deep, dark blue and violet velvet.
We were heading south on the 5. We needed to pull over to get some gas.
We took the first exit that promised a gas station.
The exit took us down into a dark street, lower than the highway and overgrown with trees. There were almost no streetlights and the ones that were there seemed to pour out a much paler and more dimmed light than usual streetlights do. It looked as if the light got sucked into the shadows before it had a chance to hit the street.
There were wooden houses with porches. Behind some windows there was light. A curtain moved. Rusty pick-up trucks were parked alongside the street. A black wall of gigantic pine trees hedged behind the houses. The steep and wet mountain ridges were barely visible, a distant backdrop in 2D. There was no sign of a gas station.
We all fell silent as we drove slowly through the town of Dunsmuir. A feeling of gloom started to come over us, a black fog that got denser every inch the car moved away from the freeway. My breath turned into a glistening array of ice against the windscreen.
“Are we being followed?” Ashley said.

 

 

 

Registration of some of the improvisation live performances at the dunsmuir [solo] exhibition/installation at the base-alpha gallery in antwerp, february 2010.

Featuring:
W. Ravenveer
Miguel Sosa & Teun de Lange
F.L.U.T.
Butsenzeller & Max Rouen
Eric Thielemans, Mauro Pawlowski & Antoine Boute [live from Canada through a Skype connection]

Filmed by Chris Gillis.

 


 

Press

Hans Theys on ‘Dunsmuir’, H ART, January 2010

Momenteel loopt in de galerie Base-Alpha in Borgerhout een boeiende solotentoonstelling met werk van de Nederlandse, in Antwerpen wonende kunstenares Alexandra Crouwers (1974). Crouwers, die de lezers van dit blad kennen van haar eerdere columns over het verwarde kunstenaarsbestaan, studeerde in 1998 af aan de Academie van ‘s-Hertogenbosch met op foto’s, dia’s en filmpjes gebaseerde installaties. In 2001 studeerde ze aan het Sandberg Instituut in Amsterdam met digitaal gemanipuleerde foto’s. In 2006 begon ze opnieuw te tekenen, eerst op A4-tjes, daarna ook op muren en op groot formaat.

Zodra u de tentoonstelling betreedt, voelt u dat het Crouwers niet zozeer te doen is om een formeel gesprek met andere kunstenaars, maar wel om het oproepen van een bepaalde sfeer. De werken zijn prachtig, maar ze dienen een groter beeld. In het eerste vertrek van de driedelige tentoonstellingsruimte zien we op de linkermuur met spijkertjes bevestigde, ongeveer één meter hoge, uitgeknipte letter die de titel van de tentoonstelling vormen: ‘Dunsmuir’. Details tonen dat de letters geknipt werden uit een met zwarte inkt overdekte, grote tekening. Aan de rechterzijde zien we drie ingelijste prints van driedimensionale computertekeningen die een soort van sculpturale stapelingen voorstellen. In de grote opening die het eerste vertrek verbindt met het tweede werd een tweedelige, zelf gemaakte planken deur aangebracht.

In het tweede vertrek treffen we voornamelijk een projectie aan van een korte animatiefilm waarin het verhaal wordt verteld van het toevallig binnenrijden van het onheilspellende, ’s avonds onder vuilgeel lantaarnlicht op glans gebrachte Noord-Californische dorpje ‘Dunsmuir’, dat verscholen ligt tussen dennenwouden met op de achtergrond Mount Shasta: een met sneeuw bedekte, tweehoofdige slapende vulkaan.

In het derde, halfduistere vertrek vinden we enkele prachtige, met zwarte acryl rechstreeks op de muur aangebracht, geschilderde tekeningen, die afzonderlijk verlicht worden met gele peertjes. Verder zien we ook de projectie van een in 3D gecreëerde maansverduistering.

Door het gebruik van het zwart en door de beeldende stapelingen doet dit werk denken aan de gotische architectuur, aan sommige negentiende-eeuwse gravures en aan de picturale traditie van de hardrock-cultuur. Maar tegelijk kunnen we, Richard Dawkins en Umberto Eco indachtig, dit werk beschouwen als de schilderend getekende vrucht van een filmische en literaire omgang met een voortdurende nieuwe feiten, anekdotes, beelden, gedachten en emoties producerende werkelijkheid die zich, op de wijze van een caleidoscoop, in de vorm van een drie dimensies rondwentelende cinema, herhaalt in het brein en het oeuvre van de kunstenaar.